Podstawowe zasady posługiwania się czekanem

Czekan jest jednym z najważniejszych i najbardziej uniwersalnych elementów wyposażenia alpinisty. Umiejętne posługiwanie się czekanem, umożliwia pokonywanie wszystkich form śniegu i lodu oraz korzystanie z rozmaitych formacji górskich w różnych porach roku.
Nowoczesny czekan jest prostym i uniwersalnym narzędziem. Poniżej granicy śniegu służy jako laska, jest tez pomocny przy hamowaniu podczas schodzenia. Głównie jednak jest wykorzystywany do poruszania po śniegu i lodzie, gdzie pomaga utrzymać równowagę, chroni przed osunięciem, służy też do zatrzymania.

Długość czekana waha się od 40 do 90 centymetrów. Najkrótsze czekany służą do trudnej wspinaczki lodowej, najdłuższych używają wysocy alpiniści jako laski w łatwym terenie. Optymalna długość czekana zależy bardziej od planowanego użycia, niż od wzrostu użytkownika. Czekany krótsze niż 60 cm to tak zwane dziabki, doskonałe do wspinaczki w stromym terenie. Dziabki jednak gorzej sprawują się podczas hamowania czekanem, gdyż krótsze stylisko nie daje takiego efektu dźwigni jak długie, a kształt dziobów większości z nich w ogóle nie pozwala wykorzystywać ich do tego celu. Czekan powyżej 70 cm zasadniczo nie nadaje do wspinaczki w lodzie. W większości przypadków do wspinaczki na stokach o średnim nastromieniu i do hamowania czekanem i auto asekuracji dobrze sprawuje się czekan 60 - 70 cm. Dłuższe lepiej nadają się do wędrówek i łatwych wspinaczek. Dobrze też służą do budowy punktów asekuracyjnych i sondowania nawisów lub mostów śnieżnych.